ชีวิตคนเรามันไหลอยู่ตลอดเวลาเป็นก้อนเนื้อที่มันไหลมาและจะไหลไปต่อไปไม่สิ้นสุดอวัยวะร่างกายของเรามันจะแก่มันจะไหลไปสู่ความแก่เราห้ามไม่ได้ฝนจะตกน้ำจะท่วมลมจะพัดแดดจะร้อนอากาศจะหนาวเราห้ามไม่ได้พ่อแม่พี่น้องของเราท่านจะแก่จะเจ็บจะตายเราห้ามไม่ได้เพราะขาดประสบการณ์ทางจิตเราจึงรักเราจึงหลงเราจึงร้องไห้เพราะมีประสบการณ์ทางจิตเราจึงไม่รักไม่หลงไม่ร้องไห้พระอริยะอรหันต์พระพุทธเจ้าก็ป้องกันไม่ให้ใครแก่เจ็บตายได้แต่ท่านเหล่านั้นมีประสบการณ์ทางจิตทำใจได้ไม่เป็นทุกข์ไม่ร้องไห้ไม่เสียใจปุถุชนเช่นเราขาดประสบการณ์ทางจิตทำใจไม่ได้จึงเป็นทุกข์จึงร้องไห้จึงเสียใจอริย - ปุถุชนต่างกันตรงที่ทำใจได้และทำใจไม่ได้ความเกิดขึ้นของสรรพสิ่งรวมทั้งนามธรรมในภายในด้วยชื่อว่าเป็นธรรมชาติความเสื่อมดับไปรวมทั้งความเสื่อมดับไปของนามธรรมในภายในด้วยชื่อว่าเป็นกฎเกณฑ์ของโลกธรรมชาติความเข้าไปรู้ความเกิดดับของสรรพสิ่งและนามธรรมในภายในชื่อว่าประสบการณ์มี - ปฏิบัติธรรมได้ผลคือไม่ทุกข์ไม่ร้องไห้ไม่เสียใจ (ความไม่ทุกข์ - ไม่ร้องไห้ - ไม่เสียใจชื่อว่าเก่ง - อริยะ) พระอริยะทั้งหลายและพระพุทธเจ้าร่างกายเป็นเสมอปุถุชนทั่วไปคือไม่เที่ยงพระพุทธเจ้า - พระอริยะจิตเป็นพุทธะปุถุชนร่างกายเป็นพระไตรลักษณ์จิตใจไม่ยอมรับความจริงจึงเป็นทุกข์จึงร้องไห้เสียใจจึง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น